Obraz „Zesłanie Ducha Świętego” (fr. La Pentecôte) z 1732 roku autorstwa Jeana II Restouta to monumentalne arcydzieło francuskiego malarstwa religijnego XVIII wieku. Płótno zachwyca swoją ogromną skalą (ponad 7 metrów szerokości!) oraz niezwykle dynamicznym, pełnym teatralnego dramatyzmu ujęciem biblijnej sceny. Choć dziś to gigantyczne dzieło można podziwiać w paryskim Muzeum Luwr, pierwotnie zdobiło ono... jadalnię mnichów w opactwie Saint-Denis, cudem unikając zniszczenia podczas burzliwych lat Rewolucji Francuskiej.
Patrząc na ten obraz, stajemy się bezpośrednimi świadkami cudu. Dzieło oddaje dobitnie wydarzenia z wieczernika: „Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden.”
Restout po mistrzowsku zreżyserował tę scenę za pomocą światła i cienia. Potężny snop niebiańskiego blasku brutalnie rozdziera mrok surowej, rzymskiej architektury, wywołując skrajne reakcje zgromadzonych. Widzimy uczniów, apostołów i ewangelistów jakby porażonych tym, co się właśnie dzieje – niektórzy zasłaniają oczy przed oślepiającym blaskiem, inni padają na kolana w lęku i ekstazie. W tym całym emocjonalnym wirze, jedynie Maryja – centralna postać obrazu – zdaje się przyjmować Ducha Świętego ze spokojem i zrozumieniem całej sytuacji. Jej posągowa wręcz postawa symbolizuje wiarę, która nie chwieje się nawet w obliczu najpotężniejszego żywiołu.
